شيوه هاي شخصيت پردازي در داستان سياوش

شاهنامه به‌عنوان تاريخ منظوم ايرانيان باستان با هنر داستان‌پردازي حكيم ابوالقاسم فردوسي، هنوز از پس قرن‌ها، ايرانيان را مسحور داستان‌هايش مي‌كند. شخصيّت،ركن اساسي آثار داستاني در دنياي ادبيّات است و اهمّيّت فراواني دارد؛ تا آنجا كه بسياري از خوانندگان آثار ادبي، اين آثار را با نام شخصيّت‌هايشان به ياد مي‌آورند. هر قدر اين شخصيّت‌ها با دقّت و خلاقيّت بيشتري خلق و پرداخته شوند، در طول زمان و در اذهان مخاطبان از جاودانگي بيشتري برخوردار مي‌شوند.توصيف شخصيّت‌ها در شاهنامه زيبا،‌‌‌‌‌هنرمندانه و اعجاب انگيز است. فردوسي به بركت ذهن نكته ياب و تخيّل پوياي خود و همچنين تسلّط فراواني كه در شگردهاي بلاغي و زيبا شناسي دارد توانسته است با توصيف شخصيّت هاي داستان‌ها به شيوه ي مستقيم و غيرمستقيم تصويري از شكل رفتار، حالات روحي ،خلق و خو و باطن آن ها را در پيش چشمان خواننده به گونه اي هنرمندانه نقّاشي مي كند. مقاله‌ي حاضر به بررسي شيوه‌هاي توصيف شخصيّت‌هاي داستان‌ سياوش پرداخته است.ابتدا شيوه‌هاي توصيف شخصيّت‌ها را بيان كرده،سپس براي هر كدام از شيوه‌هاي توصيف شخصيّت‌ها نمونه‌هايي از داستان سياوش ذكر شده است. توصيف فرآيندهاي ذهني شخصيّت‌هاي داستاني از سوي فردوسي، گفتار دروني شخصيّت‌ها و كنش يا عمل داستاني از سوي شخصيّت‌ها در درون داستان‌ با استفاده از شيوه‌هاي گفته شده به خوبيتصويري همه جانبه از شخصيّت ها را براي مخاطب به ارمغان آورده است.