بررسي تأثيرات تغيير اقليم بر تبخير- تعرق گياه مرجع در استان خوزستان در دوره 30 ساله

نظر به اينكه پديده تغيير اقليم بر امنيت غذايي جهان و به‌ويژه كشورهاي درحال‌توسعه داشته است، بررسي روند تغييرات آن و تأثيرات جانبي آن بر زندگي بشر امري است بسيار پراهميت كه محققين بسياري در سطح جهان در حال بررسي ابعاد مختلف آن هستند. در بخش كشاورزي كه بيشترين تحديد را ازنظر تغيير اقليم تجربه مي‌كند، آنچه بسيار حائز اهميت است حفظ سطح توليد است. جهت حفظ سطح توليد محصولات كشاورزي نياز است تا تغييرات نياز آبياري آن‌ها براثر تغييرات اقليمي موردبررسي قرار گيرد. آنچه در بحث نياز آبياري مهم است تغييرات بارش، تغييرات دوره رشد و تغييرات تبخير-تعرق هست. كه اين سه عامل در تغييرات اقليمي اثرات متقابلي را بر يكديگر جهت تعيين نهايي نياز آبياري دارند. با توجه به موارد مذكور در مرحله اول بايد تغييرات تبخير- تعرق در اقليم‌هاي مختلف موردبررسي قرار گيرد. در اين پژوهش اثر تغييرات اقليمي در اقليم‌هاي مختلف استان خوزستان موردبررسي قرار گرفت و نتايج نشان داد كه تبخير-تعرق در ايستگاه­هاي آبادان، اهواز، بستان، ايذه، رامهرمز و دزفول به ترتيب به‌طور متوسط 7/9، 5/6، 5/20، 4/17، 9 و 4/16 ميلي‌متر در سال با افزايش تبخير-تعرق پتانسيل گياه مرجع مواجه بوده‌اند. بنابراين به‌طور متوسط در خوزستان 13 ميلي‌متر در سال مقدار تبخير-تعرق پتانسيل افزايش مي‌يابد. همچنين در طي 30 سال گذشته تبخير-تعرق در آبادان، اهواز، بستان، ايذه، رامهرمز، دزفول به ترتيب 12، 4، 17، 11، 8 و 27 درصد افزايش داشته است. بنابراين توجه به اين تغييرات در مديريت آب در مزرعه بسيار حائز اهميت خواهد بود.