تأثير تغييرات ويژگي­هاي ذاتي خاك­ها بر شاخص ناپايداري هنين در خاك­هاي جوان اين­سپتي­سول

در سيستم رده بندي آمريكايي (Soil Taxonomy) ويژگي هاي نيمرخ خاك در مطالعات صحرايي مانند رنگ لايه هاي خاك، ساختمان و چگونگي قرار گيري افق ها اساس گروه بندي و ژنتيك خاك مي باشد. علاوه بر اين ويژگي ها ذاتي خاك كه شامل پارامترهاي فيزيكي و شيميايي مانند بافت، گچ، كربنات كلسيم و ماده آلي به عنوان مكمل اطلاعات صحرايي اندازه گيري مي شود. شاخص هنين (HI) يكي از شاخص‌هاي ارزيابي ناپايداري ساختمان خاك است. هر چه HI بزرگ­تر باشد، پايداري ساختمان خاك كمتر است. اين شاخص با مقايسه تاثير وجود يا عدم وجود آب بر نا پايداري حاك ها بررسي مناسبي از شرايط ساختماني خاك را باعث مي شود. در اين پژوهش ۲۶ خاك اين سپتي سول مطالعه شد. رده بندي آنها در سيستم رده بندي آمريكايي تعيين گرديد. خاكهاي مورد بررسي در دو گروه بزرگ Calcixerepts و Halaquepts قرار گرفتند. سپس پايداري خاكدانه با استفاده از شاخص هنين اندازه گيري گرديد. از مقايسه پايداري ساختمان بين دو گروه بزرگ Calcixerepts و Halaquepts نشان داد كه خاك هاي Halaquepts داراي پايداري بيشتري نسبت به Calcixerepts هستند. همچنين خاكهاي Halaquepts ضريب تبيين (R2) بالاتري در معادله رگرسيوني HI با درصد ماده آلي، رس و كربنات كلسيم دارا بودند.