خاستگاه سازند بايندور در برش چپقلو، با استفاده از داده‌هاي آناليز مودال

سازند بايندور در كوه‌هاي سلطانيه يك توالي رسوبي خوب حفظ شده‌ي نئوپروتروزوئيك است. اين سازند گزينه‌ي بسيار مناسبي جهت بررسي جايگاه زمين ساختي ايران طي نئوپروتروزوئيك پسين است كه هنوز مورد بحث است و نظراتي از حاشيه‌ي غيرفعال تا جزاير كماني پيشنهاد شده است. سازند بايندور در برش چپقلو به طور غالب از سيليسي آواري‌هاي ارغواني تيره تا قرمز، بيشتر گلسنگ و به ميزان كم تر ماسه سنگ، تشكيل شده است (m400~). ماسه سنگ‌ها حاوي مقادير فراواني كوارتز، قطعات سنگي ولكانيكي و فلدسپار هستند و با ميانگين تركيبي Q44F30RF26 به عنوان ليتيك آركوز تا آركوزيك ليتارنايت طبقه بندي مي‌شوند. همچنين، قطعات سنگي موجود در ماسه سنگ‌ها نشان دهنده‌ي سنگ‌هاي منشا ولكانيكي آندزيتي و فلسيك هستند. در دياگرام‌هاي مثلثي خاستگاهي Qt47F30L23 و Qm37F30Lt33، ماسه سنگ‌هاي بايندور در محدوده‌ي كمان ماگمايي قرار مي گيرند. اين داده‌ها به روشني نشان مي‌دهد كه اين رسوبات از منشا كمان ماگمايي فرسوده با تركيب سنگ‌هاي ولكانيكي فلسيك/حدواسط و سنگ‌هاي نفوذي گرانوديوريتي رخنمون يافته، منشا گرفته‌اند. ايممچوريتي بافتي و تركيبي رسوبات بايندور در كنار شكل نسبتا زاويه دار تا زاويه دار دانه‌هاي ناپايدار همانند قطعات سنگي ولكانيكي، نشان دهنده‌ي منشا گرفتن محلي از سنگ‌هاي رخنمون يافته‌ي اطراف (منشاهاي نزديك) و نهشت در يك حاشيه‌ي قاره اي فعال است. اين نتايج شواهد جديدي از سناريوي فرورانش در اين دوره‌ي زماني در ايران، به عنوان بخشي از زمين‌هاي پيراموني گندوانا را فراهم مي‌كنند.