سلامت معنوى و سبك زندگي از منظر صحيفه سجاديه

بشر مخلوقي است كه داراي ابعادي متفاوت در زندگي دنيوي خود مي‌باشد. دو بُعد بسيار مهم در حيات انساني، بُعد سلامت جسمي و بُعد سلامت معنوي است. دانشمندان بالطبع همانگونه كه تدابيري را جهت ارتقاي سلامت جسم انديشيده‌اند، نظر آنها به سوي بُعد معنوي نيز جلب شده و عوامل موثر در سلامت معنوي را مورد بازخواني و تجزيه و تحليل قرار داده‌اند و دريافته‌اند، سلامتى بدون معنويت داراى كمبود اساسى است. هدف اصلى اين جستار، بررسي سلامت معنوى انسان از منظر آموزه هاى دين مبين اسلام است كه با روش توصيفى ـ تحليلى و با مراجعه به منابع ارزشمند ديني به طور عام و صحيفه سجاديه به طور خاص به استخراج برخي از اين موارد پرداخته است. يافته‌هاى تحقيق نشان مى‌دهد كه دين اسلام در ارتقاى سلامتى پيروان خود نقشي اساسى داشته و رابطه‌اي محكم بين محيط انسان و سلامت جسمي و روانى وجود دارد. موضوع تحقيق مضامين بسيار زيبا و سازنده چند دعاي صحيفه سجاديه است و طي آن اين معنا بيان مي‌شود كه پروردگار عالم سازنده بدن انسان و روح او و تركيب كننده اين دو است. بنابراين تنها او مي‌تواند، نسخه سلامت جامع را تجويز كند. دعاي طلب خوهاي نيك، دعاي طلب عافيت و دعا به هنگام بيماري، اندوه و گرفتاري بيان كننده دستورالعملي كامل براي دستيابي به نقشه سلامت جسمي و رواني مي‌باشد و در وراي دعا براي جسم آنچه بهره اصلي را مي‌برد، روح و روان انسان است.