عاقبت به خيري، از منظر امام سجّاد بر اساس دعاي هجدهم صحيفۀ سجاديه

دعا، نوعي عبادت است و در قرآن و روايات اسلامي مورد تأكيد بوده و جايگاه ويژه‌اي دارد . از دعاهاي زيبايي كه به صورت يكي از آرزوهاي انسان نيز مطرح شده و ريشه در ميل كمال‌جويي بشر دارد آرزوي سعادت جاويد و عاقبت به خيري است كه هدف از زندگي را به عنوان بزرگ ترين موهبت الهي تفسير مي نمايد و دعاي هجدهم صحيفة سجّاديه با عنوان «دعا به هنگام دفع ناگواري‌ها و اجابت خواسته‌ها» ناظر به همين موضوع است.مطالعات، حاكي از آن است كه سعادت دنيوي، گرچه مطلوب و مورد توجه انسان است اما هدف اصلي نبوده و لزوماً نيز به سعادت اخروي و حُسن عاقبت منتهي نمي‌شود ، بلكه همة اسباب و ملزومات دنيوي از جمله عافيت و سلامت جسماني، مي‌بايست وسيله‌اي براي نيل به كمال و سعادت ابدي مورد‌ استفاده قرار گيرد، زيرا كه محدوديّت دنيا از نظر كوتاهي و ناپايداري، ظرفيّت تحقّق پاداش و كيفر اعمال انسان را برنمي‌تابد.پژوهش پيش‌رو، مطالعه‌اي اسنادي است كه با محوريّت و تأكيد بر دعاي هجدهمِ صحيفة سجّاديه نگارش يافته و سعي دارد با روش تحليل و توصيف محتوايي، موضوع حُسن عاقبت را از منظر امام سجّاد (ع) بررسي نمايد.