نقدي بر روش هاي حفاظت و مرمت تزئينات در مسجد مظفريه تبريز

مسجد كبود يا مسجد مظفريه تبريز از مهم‌ترين ابنيه قرن نهم هجري با شاهكارهاي تزئينات حجاري و كاشي كاري در شمال غرب ايران است كه در اثر زلزله سال 1155ه.ق/1776.م خسارات جبران‌ناپذيري را متحمل شده است. مهمترين تعميرات و بازسازي آن در دوره پهلوي 1327تا 1352.ش و در دوران انقلاب اسلامي در دهه 70 و 80 .ش انجام پذيرفته است. متأسفانه در طي مرمت هاي تكميلي بنا توسط سازمان حفاظت از آثار تاريخي و همچنين در ادامه آن اقدامات در سازمان ميراث فرهنگي كشور، با يك تشويش مخرب از لحاظ بصري و درك فضا به سبب ناهمگوني شيوه‌هاي مرمت در آن مواجه هستيم. از اين رو در اين مقاله با استفاده از روش تحقيق توصيفي- تحليلي و بر اساس داده‌هاي حاصل از مطالعات كتابخانه‌اي و ميداني به بررسي مرمت‌هاي مسجد كبود پرداخته شده‌است يافته‌هاي تحقيق فوق، نشان‌دهنده عدم توازن و وحدت سبكي در اقدامات مربوط به مرمت بنا و تزئينات وابسته به معماري است، كه تمركز اصلي اين عدم توازن در تزئينات كاشي‌كاري و سنگ هاي حجاري شده نمايان شده اند و به نظر مي‌رسد در طرح جامع حفاظت و مرمت اين بنا، بايست اولويت نخست بازسازي‌ها و طرح‌هاي حفاظتي، بر پاكسازي تشويش موجود و رعايت وحدت سبكي متمركز گردد.