پژوهشي در زندگي فريدالدين عطار نيشابوري

فريدالدين محمدعطار نيشابوري از جمله بزرگترين شعراي زبان‌فارسي در نيمه دوم قرن ششم و ربع اول قرن هفتم هجري بود. پژوهش حاضر با هدف بررسي زندگي، آثار و افكار عطار نيشابوري مي‌باشد. روش پژوهش توصيفي – اسنادي (كتابخانه‌اي) است و يافته‌ها نشان داد كه عطار از تمام توانايي‌هاي يك جامعه براي بيان مضامين عرفاني در اشعارش استفاده نمود وي با درك تمام ويژگي‌هاي روانشناختي و جامعه‌شناسي زمان خود به تعليم مضامين مختلف پرداخته است و بي‌ترديد عطار از سرمايه‌هاي عرفاني شعر فاسي است و عرفان وي چراغ انديشه عرفان اسلامي است لذا آشنايي با اشعار پربار عطار نيشابوري در ترويج زبان غني و ژرف پارسي راهگشا مي‌باشد.. همچنين نتايج حاكي از آن است كه عطار شاعري است كه در زمانه خويش شعر را از انحصار خواص خارج و مطابق با ذوق عامه سروده و به با ورود به زندگي عوام، احسساات و باورهاي مردم عامه، زبان شعر خويش را از ابتذال دور نگه داشته و با پيوند مفاهيم عرفاني، اخلاقي و غنايي چاشني درد و شور و شوق را به اشعار خويش افزوده است؛ لذا اشعار عطار نيشابوري دربردارنده زيباترين گهرهاي ادب فارسي است كه از جايگاهي رفيع برخوردار است.