شاهنامه در گذر اسطوره، افسانه و حماسه

برترين نيروي انسان در برقراري ارتباط، زبان و قدرت گفتار و سخن گويي او است. انسان با پيشرفت و تكامل جسمي و عقلاني خود توانست از نيروي تكلم خود كه يكي از برترين قواي نهاده در وجود اوست بهره جويد كه بعدها به تدريج تكامل مي يابد و در ادمه ي اين تكامل، ادبيات كه پيشرفته ترين شكل زبان بشري است ايجاد مي شود و شعر به عنوان عميق ترين و تاثيرگذارترين نمود آفرينش ادبي، جريان سيال ذهن و روان و انديشه ي مردم را به ظهور مي رساند. ابوالقاسم فردوسي با توانايي شگرف و قلم شيوايش توانسته شاهنامه را كه حاصل باورها، احساس ها و انديشه هاي بزرگ مردم ايران است را بسرايد. شاهنامه لبريز از مفاهيم و انديشه هاي آسماني مردم ايران است. براي شناخت اين مفاهيم، بايد اسطوره ، حماسه و افسانه را به خوبي درك نمود. نگارنده بر آن شده است كه جايگاه شاهنامه را از ديدگاه سه واژه ي اسطوره، حماسه و افسانه بررسي نمايد تا با شناخت بهتر اين واژگان، به مفاهيم بلند شاهنامه دست يابد.