بررسي تطبيقي گونه هاي شعر كودك در اشعار پروين دولت آبادي و سليمان العيسي

يكي از گسترده ترين بخش هاي ادبيات هر ملتي، ادبيات مربوط به كودكان است كه نقش مؤثري در رشد و تكامل كودكان و آماده سازي آنان براي ورود به عرصه ي اجتماع دارد و داراي اشكال متعدي همچون داستان، نمايشنامه، شعر و ... مي باشد. شعر كودك، يكي از گونه هاي ادبي است كه با داشتن فرم و محتواي تقريبا مشخص و به زباني ساده و قابل فهم براي كودكان سروده مي شود. دولت آبادي و العيسي از برجسته ترين شاعران معاصر ايراني و سوري در زمينه ي شعر كودك هستند. پژوهش پيش رو كه با تكيه بر روش توصيفي- تحليلي و با رويكرد تطبيقي صورت مي پذيرد، سعي دارد به بررسي تطبيقي گونه هاي شعر كودك در اشعار اين دو شاعر بپردازد. پژوهشگر ابتدا به ارائه ي تعاريفي مختصر درباره ي شعر كودك از ديدگاه صاحبنظران و همچنين مختصري از زندگينامه ي دولت آبادي و العيسي پرداخته و در ادامه گونه هاي شعر كودك را در شعر دو شاعر با ارائه ي نمونه هاي شعري بررسي كرده است. يافته هاي پژوهش حاكي از آنست كه هر دو شاعر براي متعادل كردن نگرش كودك نسبت به هستي و آماده سازي او براي ورود به وادي مفاهيم ناب از گونه هاي شعر طبيعت، شعر سرگرمي، شعر اجتماعي، شعر آموزشي- علمي و شعر تربيتي- اخلاقي بهره گرفته اند؛ البته گونه ي شعر طبيعت و شعر اجتماعي نسبت به ساير گونه ها از بسامد بالايي برخوردارند. حيوانات كه ذيل گونه ي شعر طبيعت قرار مي گيرند بخش قابل توجهي از اشعار العيسي را در بر مي گيرند در حالي كه بشترين توجه دولت-آبادي معطوف به گياهان بوده است. العيسي براي بيان مفاهيم اخلاقي- تربيتي بشتر از شعر روايي بهره گرفته است.