تحليل مباني اصالت وجود در شعر و انديشۀ شاملو (با تأكيد بر آگاهي، آزادي و مسووليت)

چكيده گرچه فيلسوفان باستان فلسفه را مغاير با ادبيات مي دانستند، بعدها انديشمندان پي بردند كه بيان مضامين فلسفي در شكل هاي ادبي تأثير بيشتري بر مخاطب خواهد داشت. در ميان ادباي ايراني، شاملو بيش از ديگران به جريان هاي فكري- فلسفي روزگار خود عنايت داشته، تاثير آنها را در شعر او مي توان يافت. در اين جستار، به شيوه ي توصيفي- تحليلي، شعر شاملو در سه مضمون مشترك «آگاهي»، «آزادي» و «مسووليت» بررسي شده و كمّ و كيف تأثيرپذيري احتمالي وي از نظريات متفكراني چون هايدگر و سارتر مورد تحقيق قرار گرفته است. نتايج تحقيق نشان مي دهد اگر چه مفهوم آزادي در انديشۀ شاملو با آنچه نزد هايدگر و سارتر ديده مي شود، تا حدودي تفاوت هايي دارد؛ امّا به افتراق و استقلال كامل انديشۀ او نمي انجامد. همچنين در دو مضمون آگاهي و مسووليت، شباهت هاي بسياري بين نظريات فيلسوفان اگزيستانسياليست بويژه هايدگر با ديدگاه شاملو مي توان يافت. سواي مفاهيم فوق، در شعر شاملو مضامين ديگري چون «انسانيت مداري»، «ناباوري به تقدير»، «مرگ» و ...، مشاهده مي گردد كه گوياي اشتراك فكري او با انديشمندان وجودگراست.