بررسي و مقايسۀ شعر «به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد» فروغ فرخزاد و «اسطورۀ رويش

بيشتر شعرهاي مجموعۀ تولدي ديگر فروغ فرخزاد، زادۀ تجربيات ناب شاعرانۀ اويند و لذا پيوندي نزديك تر و بي واسطه تر با لايه هاي ناخودآگاه ذهن او دارند. از اين ميان، در شعر « به آفتاب سلامي دوباره خواهم داد»، نشانه هايي وجود دارد كه «اسطورۀ زايش و رويش دوباره» را به ذهن متبادر مي سازد؛ بويژه اسطورۀ رويش دوباره در اساطير ايران، يونان و مصر را. اين تشابه، چه از طريق آشنايي شاعر با فرهنگ و اساطير كهن ايران و اسطوره هاي مللي مانند مصر باستان و يونان باستان رخ داده باشد و چه ناشي از «همانندي الگوهاي جهاني اسطوره ها» باشد، در آيينۀ ناخودآگاه شاعر بازتاب يافته و در بافت شعر يادشده بروز پيدا كرده است. در اين مقاله، برآنيم كه به ريشه ها و رگه هاي اين اسطوره در شعر يادشده بپردازيم و آن را از منظري اسطوره شناسانه و روان شناسانه بررسي كنيم.