پسانوگرايي در شعر امروز ايران

از اواسط دهه ي هفتاد شمسي و متعاقب ورود آرا و ترجمه هايي از آثار متفكران غربي نظير ميشل فوكو ، ژاك دريدا ، ژان ليوتار ، مارتين هايدگر و چند تن ديگر و نيز همپاي تحولات اجتماعي ، تلقي از شعر پيشرو به بوته ي نقد برده شده و دچار تحولاتي بنيادين در عناصر و تلقي هاي شاعرانه شد . اين تحولات اندك اندك در آثار گروهي از شاعران ، نشانه هاي خود را ظاهر كرد . سپس اين جريان با تقويت بنيه ي سبكي خود وضعيتي تازه در شعر امروز را رقم زد و با اوج و فرودش ، مورد ارزيابي منتقدان قرار گرفت . اما از آن جا كه تعاريف از اين نوع شعري ( پسانوگرايي ، پست مدرن ، اولترا مدرن و ... ) فارق از رد يا قبول آن ، بسيار متنوع و متكثر نشان مي دهد ، تجميع اين آرا و سپس نتيجه گيري درخصوص مؤلفه هاي شايع آن ، يكي از ضرورت هاي بررسي جريان هاي شعر امروز و خوشه هاي شعر سپيد است كه در اين مقاله مورد دقت قرار گرفته است .