نقد تطبيقي عناصر داستان در حكايتي از گلستان با بازنويسي آن

گلستان سعدي از متون كهن فارسي است كه به دليل محتواي والاي آموزشي و فرهنگي و زبان شيوا مورد توجه بازنويسان و بازآفرينان قرار گرفته است. بازنويسان و بازآفرينان بايد درون مايه هاي مناسب براي اين رده هاي سني را از ميان داستان هاي متعدد متون كهن براي اثر خود برگزينند. درون مايه بازنويسي (رستم در دريا) اثر فرهاد حسن زاده از (حكايت غلام عجمي در كشتي) از گلستان سعدي گرفته شده است. هدف اين پژوهش دريافتن چگونگي انتقال عناصر داستان از متن كهن به بازنويسي معاصر است. در اين پژوهش از روش استقرايي بهره برده شده است. پيرنگ در بازنويسي‌ همانند متن اصلي داراي گره گشايي معين و بسته است. پيرنگ در بازنويسي به علت افزوده شدن پيرفت‌هاي فرعي به پيرنگ متن اصلي گسترش يافته. تعداد شخصيت‌ها در بازنويسي (رستم در دريا) با متن اصلي آن برابر است و اين به دليل همانندي پيرنگ آن با بازنويسي است. شيوه شخصيت پردازي در (رستم در دريا) مطابق با متن كهن به اين صورت است كه شخصيت‌ها ابتدا از طريق توصيف و سپس از راه عمل معرفي مي‌گردند. درون مايه متن اصلي (رستم در دريا) به بازنويسي‌ منتقل شده است. شيوه ارايه درون مايه در بازنويسي (رستم در دريا) همانند متن اصلي مستقيم است. هر دو داستان با زاويه ديد داناي كل به پيش مي رود و البته در ميان گفتگوي شخصيت‌ها از زاويه ديد اول شخص بهره گرفته شده است.