حساسيت منابع آب (بارش) مناطق بياباني ايران به ميزان رطوبت جوي ورودي

بخش قابل توجهي از پويايي آب جوي توسط گردش عمومي جو انجام مي‏گيرد. بنابراين شناسايي و اگاهي بر سازو كار تامين و انتقال رطوبت زمينه شناسايي چرخه آب در يك منطقه مي‏شود. به همين منظور در اين پژوهش داده‏هاي دوباره واكاوي شده‏ي ERA interim دوره آماري 1981-2011 با قدرت تفكيك مكاني 1 در 1 درجه قوسي در سطوح مختلف جوي از مركز پيش بيني‏هاي ميان مدت اروپا (ECMWF) تهيه و با بهره گيري از شاخص استاندارد بارش (ZSI) جهت استخراج دوره‏هاي خشك و مرطوب، الگوهاي گردشي و تاثير فرارفت رطوبت در سال‏هاي خشك و مرطوب نمونه مناطق بياباني كشور، بررسي و مقايسه گرديد. نتايج شان داد كه با جا به جايي مراكز ارتفاعي بويژه مراكز پرارتفاع، تغيير شيب ارتفاعي و تغيير الگوهاي جريان به صورت موج بادهاي غربي و يا تبديل آن به جريان مداري، مقادير رطوبت ورودي به منطقه تغيير نموده و سبب ناهنجاري در بارش و رخداد ترسالي و خشكسالي در منطقه مورد مطالعه مي‏شود. به طور كلي الگوهاي گردش جو و جريان‏هاي ايجاد شده توسط آن نقش بسيار مهمي در نوسان انتقال رطوبت و در پي آن ايجاد دوره خشك و مرطوب در منطقه دارد.