مولفه ها و روش هاي سنجش تاب آوري در جوامع با تأكيد بر سوانح طبيعي

علي رغم گذشت بيش از سه دهه از انجام تحقيقات اوليه در مورد تاب‌آوري شهرها، هنوز اين مفهوم فاقد يك درك فراگير و عملياتي درحوزه‌هاي مختلف علمي و از جمله مديريت بلاياي طبيعي است. بسياري از تناقضات موجود بر سر معناي تاب‌آوري از تمايلات شناختي، روشهاي متدولوژيك و تفاوت هاي مفهومي بنيادي موجود و همچنين ديدگاه‌هايي كه بر تحقيق در سيستم‌هاي اكولوژيكي، اجتماعي يا تركيبي از هر دو تمركز مي كنند، ناشي مي شود. شناخت استاندارد و متريك اندازه گيري تاب آوري بعنوان يك چالش بزرگ باقي مانده است. و اكثر روش ها، ابزارها و فرآيندهاي موجود براي اندازه گيري تاب آوري از رشته ها و بخش هاي مختلفي تشكيل شده است. تلاش هاي اخير براي توسعه روشهاي اندازه گيري تاب آوري بر ارزيابي عناصري همچون ظرفيت فني، مهارت ها و سطوح آموزشي، وضعيت اقتصادي و چشم انداز توسعه، كيفيت محيط زيست و مديريت منابع طبيعي، دارايي هاي معيشت، ساختار سياسي و فرآيندها، زيرساخت ها، تبادلات دانش و اطلاعات و سرعت و وسعت نوآوري تمركز دارد. بر اين اساس هدف اين پژوهش بررسي مفاهيم و رويكردها و روشهاي اندازه گيري جوامع تاب آور بعنوان يكي از رويكردهاي نوين در زمينه كاهش آسيب پذيري و ارتقاء مديريت بحران، مي پردازد. اين تحقيق يك مطالعه مروري است كه از منابع كتابخانه اي و اسنادي مختلف جمع آوري و مورد بررسي و تحليل قرار گرفته اند.