حريم قنات در فقه اماميه

يكي از مباحث مهمي كه در فقه اماميه بدان توجه شده ،بحث از حريم املاك است. حريم ، محدوده اي خارج از اصل ملك است كه استفاده كامل از ملك نيازمند آن محل خواهد بود. بحث حفر چاه و قنات در مناطق خشك و مناطقي كه كمبود آب دارند از اهميت زيادي برخوردار است. در مورد حريم چاه و قنات مباحثي مطرح مي شود از جمله حريم خود چاه و قنات كه براي كمال بهره وري از آن مورد نياز است و حد فاصل ميان دو چها و قنات. قنات مجموعه ايست از چند دهليز يا كانال زيرزميني كه با شيبي كمتر از شيب سطح زمين آب موجود در لايه آبدار مناطق مرتفع مثل رودخانه ها ، مرداب ها و بركه ها را به كمك نيروي ثقل زمين و بدون كاربرد نيروي كشش و هيچ نوع انرژي الكتريكي يا حرارتي يا جريان طبيعي جمع آوري مي كند و به نقاط پست و كم ارتفاع مي رساند. در مقاله حاضر، پس از تعريف حريم و اقسام آن به بحث از حريم چاه و قنات پرداخته و براساس نظر برخي فقهاي اماميه،حريم چاه وقنات را در هريك ازاقسام آن تعيين كرده است .