تأملي بر جايگاه هويت در معماري و شهرسازي امروز ايران

معماري ايراني تنها يك لفظ بي معني نيست؛ شناسنامه محدود هم ندارد، بلكه آن را در جزء جزء فرهنگ جهان شمول ايراني متجلي مي يابيم. اما در روزگار معاصر اين رشته كه نماد مليت، فرهنگ، سليقه و شخصيت ملي ما است راه زوال مي پيمايد و بي توجهي به آن درد جامعه‌ي ما را به درستي نشان مي دهد. در شهرهاي بزرگ رشد قارچ گونه (آپارتمان ها) و معماري بيگانه، آن هم به گونه‌اي كه با حال و هوا و فرهنگ زيستي و ديگر شرايط كشور ما هيچگونه همخواني ندارد، به خوبي نشانگر استيلاي فرهنگي غريب بر جامعه‌ي ما است. كمتر كسي اكنون به اين موضوع مي انديشد كه معماري ايراني براي خود هويتي دارد، حتي يكي از پايه هاي معماري جديد جهان بوده و نمادي است از فرهنگ و هويت ايراني كه بر جهان هستي آثار شگرفي نهاده است. در مقاله‌ي حاضر به منظور روشن شدن مفهوم هويت اين مفهوم در چهار بخش اصطلاح شناسي و بررسي مفاهيم هويت، هويت در معماري، تأثير هويت فرهنگي بر معماري و بحران هويت در ايران امروز و نمود آن در معماري مورد بررسي قرار مي گيرد.