بررسي داستان نخجيران (شير و خرگوش) در كليله و دمنه و مثنوي

كليله و دمنه يكي از آثار قديمي و مهم هند باستان به شمار مي‌رود. داستان‌هاي اين كتاب كه از زبان حيوانات نقل مي‌شود، داراي محتواي اخلاقي و تعليمي است. كليله و دمنه مورد توجه بسياري از نويسندگان و بزرگان قرار گرفته است. يكي از عرفا و شعراي بزرگي كه به اين اثر توجه داشته، مولوي است. مولوي در چنديدن داستان خود در مثنوي، اصل داستان را از كليله و دمنه گرفته و آن را با مضامين عرفاني به حالت نظم، پرورش داده است. يكي از اين داستان‌هاي مهم مثنوي، داستان نخجيران (شير و خرگوش) است. مولوي در اين داستان بحث مهم توكل را مطرح مي‌كند. توكل يكي از مقام‌هاي بسيار مهم در نزد عرفاي مسلمان است. در زمينه مقام توكل نزد عرفا ، اختلاف نظر وجو دارد. بعضي از عرفا توكل را بر جهد و تلاش ترجيح مي‌دهند و دسته‌ي ديگر توكلِ همراه جهد را مي‌پذيرند. هدف از نوشتن اين پژوهش مطالعه تطبيقي داستان نخجيران از كليله و دمنه با مثنوي است. نتيجه و هدفي كه از داستان مولوي و اين پژوهش مي‌توان گرفت، اين است كه توكل همراه جهد صحيح است.