سيماي سه گانه زن در حكايت هاي فارسي رهيافتي به سرچشمه حكايت ها

اين پژوهش با بررسي سيماي زن در جامعه آماري خود(كليله و دمنه، سندباد،طوطي نامه،مرزبان نامه،سمك عيار) نشان مي دهد كه زن در اين حكايت ها چهره و حضوري يكسان ندارد و داراي سه سيما و سه جايگاه مجزاست. هر يك از اين سيماهاي سه‏گانه با آيين و سرزميني معين منطبق است كه مي‏تواند خاستگاه آن حكايت‏ها باشد. سيماي نخستين زن متعلق به حضور زن در سندباد نامه و طوطي نامه و كليله و دمنه است در اين سه كتاب چهره‏اي سياه از زن ارائه مي‏شود.زن موجودي اهريمني نمايانده مي‏شود و نشانه‏هاي بسيار روشني از خوارداشت زن در اين حكايت‏ها وجود دارد كه قابل تطبيق با نگرش آيين‏هاي هندي به زن است.سيماي دوم زن سيمايي خاكستري ست كه در حكايتهاي مرزبان نامه و برخي از حكايتهاي الحاقي كليله و دمنه قابل رويت است و آن سيماي زن عربي-اسلامي است.در اين آيين و نگرش هرچند همچنان زن جنس ضعيف محسوب مي شود اما شدت اين خوارداشت نسبت به آيين هندو بسيار كمتر است و حتي در مواردي خاص زن در اين آيين مورد احترام نيز شمرده مي شود و در نهايت سيماي ايراني زن در حكايت ها يا سيماي سفيد از زن كه در آن هر چند زن همچنان جنس دوم است و جامعه مرد سالار ولي نشانه‏‌هاي روشن فرا روي زن از جايگاه خود نسبت به دو آيين قبلي(هندي و عربي) قابل رويت است. در اين آيين گاه زن در جايگاه مردانه قهرمان،پهلوان و حتي پادشاه قرار مي گيرد.اين چهره از زن در سمك عيار كه رمانسي كاملا ايراني است قابل رويت است.