مقايسة عيّاري هاي زنان عيّار در دو كتاب سمك عيّار و شاهنامه

عياران گروهي از جوانمردان بودند كه داراي سازمان و آيين خاصي براي رفتار و زندگي شان بوده اند ، اينان افرادي جَلد و هوشيار بودند كه بيش از قدرت بدني بر عقل و درايت و تيزهوشي خويش تكيه داشته اند . عياران همراه مظلومان و مقابل ظالمان بوده اند و گاهي نيز در صف دوستان اُمرا به جنگ با دسته هاي مخالف آنان بر مي خاستند و در زمرة لشكريان رشادت ها و مردانگي هاي شگفت از خود نشان مي دادند ، عيّاران عموماً مرد بوده اند اگر چه در مواردي زنان نيز در اين كسوت ديده شده اند ؛ در اين تحقيق با توجه به دو كتاب سمك عيّار و شاهنامه به بررسي زنان عيار و نقش آنان در پيشبرد اهداف عيّاري و پهلواني پرداخته شده ، تا بدين طريق ميزان مشاركت آنها در امور اجتماعي و نظامي مشخص شود زيرا اگرچه زنان در هر زمان تقريباً نيمي از جمعيت كشور را به خود اختصاص مي داده اند ، اما بدليل كمرنگ بودن نقش هاي اجتماعي شان ، تصوير آنها نيز در تاريخ كمرنگ است . لازم به ذكر است كه رمانس پنج جلدي سمك عيّار داستاني پيوسته است كه در آن شخصيت هاي زن همچون عيار مردان در سراسر داستان يكسانند ، بنابراين نقش ها و كاركردهاي عياري آنها نيز بسيار و گاه تكراري است اما در شاهنامه كه هر داستان براي خود داراي شخصيت هاي خاص است ، زنان معمولاً از يك مهارت عياري برخوردار هستند . روش كار اين تحقيق تحليل محتوا است كه زنان عيار در دو كتاب با توجه به مطالعات نظري در مورد آيين و روش هاي عياري مورد بررسي و مقايسه قرار گرفته اند .