بررسي راهبردهاي رويكرد منطقه گرايي در طراحي فضاهاي فرهنگي، مطالعه موردي: شهر رشت

فضاهاي فرهنگي مكاني مناسب براي وقوع تعاملات اجتماعي و نيز برگزاري نمايشگاه ها و جشنواره هاي ملي و محلي، به جهت آشنايي هر چه بيشتر مردم با سنت ها، هويت و فرهنگ غني گذشته خود مي باشند. باوجودآنكه كه معماري به عنوان يك پديده اجتماعي از فرهنگ نشأت گرفته و بر آن تأثير مي‌گذارد، فضاهاي فرهنگي موجود نتوانسته اند به خوبي پاسخگوي بروز اين تعامل دوسويه باشند. از جمله رويكردهايي كه موجب جذب بيشتر مردم به فضاهاي فرهنگي و ايجاد حس تعلق و تعامل هرچه بيشتر در آنان مي گردد، نگرش منطقه گرايي مي باشد. رويكرد منطقه گرايي مي كوشد ارتباط مؤثري ميان بستر فرهنگي و ويژگي هاي شاخص معماري يك منطقه خاص برقرار ساخته و درعين حال از فناوري و پيشرفت هاي به روز براي خلق فضاهايي با هويت و اصالت بهره گيرد. اين پژوهش درصدد ارائه راهكارهايي است كه بتوان از چنين ديدگاهي براي خلق و توسعه فضاهاي فرهنگي انتاج نموده و براي اقليم گيلان و شهرستان رشت مدنظر قرارداد.