شبيه‌سازي فرآيند بهبود توليد از مخازن نفت سنگين با استفاده از تزريق نانوذرات

ميزان بازيافت نفت از مخازن در سطح جهان در حدود سي درصد است؛ بنابراين به‌منظور بازيافت نفت بيشتر بايد از روش‌هاي ازدياد برداشت استفاده شود. روش‌هاي مختلفي براي ازدياد برداشت پيشنهاد و انجام‌شده است. روش‌هاي شيميايي عملكرد مناسبي دارند ولي اغلب به علت مسائل اقتصادي و محدوديت‌هاي عملياتي مورداستفاده قرار نمي‌گيرند. به‌عنوان‌مثال سورفكتانت ها به علت هزينه بالا و تخريب پذيري در دماهاي بالا استفاده نمي‌شوند و يا تراوايي و دماي سازند به‌عنوان محدوديتي براي پليمرها مطرح هستند. با توجه به اين موارد استفاده از روش‌هاي شيميايي در سال‌هاي اخير به‌شدت كاهش پيدا كرده است. تزريق نانوسيالات، تكنولوژي جديدي است كه در دهه اخير بسيار مورد توجه قرار گرفته است. نانوذرات مشكلات مربوط به سورفكتانت ها و پليمرها را ندارند و مي‌توانند در شرايط مختلف خصوصيات مخزن مورداستفاده قرار بگيرند و همچنين از نظر اقتصادي نيز مناسب هستند. نانوذرات مي‌توانند باعث تغيير ترشوندگي سنگ مخزن، تغيير ويسكوزيته نفت و ساير موارد شوند. يكي از نانوذرات مناسب نانوسيليكاها هستند كه منجر به تغيير ترشوندگي سطح مي‌شوند. در اين مطالعه اثر نانوذرات و در مورد خاص نانوسيليكا روي عملكرد مخازن نفت شبيه‌سازي شده است. نتايج نشان مي‌دهند كه تزريق نانوسيليكا باعث افزايش بازيافت نفت مي‌شود و غلظت آن در سيال تزريقي تأثير زيادي بر بازيافت نفت دارد؛ بنابراين نانوذرات مي‌توانند به‌عنوان گزينه مناسبي براي عمليات ازدياد برداشت مورد توجه قرار گيرند.