پيش بيني رابطه اخلاق كاري و فرسودگي شغلي مربيان

مقدمه: در ورزش، با وجود عناصر مثبت در فرهنگ ملي و ديني متاسفانه در ساختار كلي ورزش ارزش‌هايي غلبه دارند كه اخلاق كاري و در پي آن وجدان كاري را تضعيف مي‌كند (1). برخي فرسودگي شغلي را تحمل فشار رواني ناشي از كار به مدت طولاني و همچنين كار زياد مي‌دانند (2). روششناسي: پژوهش حاضر توصيفي-همبستگي است. جامعه آماري اين تحقيق كليه مربيان ليگ هاي برتر هندبال و بسكتبال بودند كه به صورت تصادفي، 102 نفر‌شان انتخاب شدند. در اين پژوهش از پرسشنامه استاندارد اخلاق كاري گريگوري، سي، پتي (1990) و فرسودگي شغلي مسلش (1981) استفاده شده است. نتايج: مربيان متاًهل در مقايسه با مربيان مجرد خستگي عاطفي و فرسودگي شغلي بيشتري و موفقيت كمتري داشتند. در خصوص مقايسه دو به دو گروه‌هاي سني كه با استفاده از آزمون توكي انجام گرفت، آزمودني‌هايي كه سابقه مربيگري آن‌ها بين 10-5 سال بود در مقايسه با گروه‌هاي سني با سابقه بيشتر احساس موفقيت كمتري داشتند. بحث و نتيجهگيري: يافته‌هاي پژوهش حاكي از رابطه‌اي منفي و معنا‌دار بين اخلاق كاري مربيان ورزش و فرسودگي شغلي آنان است. بنابراين هر چقدر مربيان احساس نمايند كه در محيط كاري آنان اصول اخلاقي وهنجارهاي اجتماعي و قوانين و مقررات حاكم است، به همين ميزان فرسودگي شغلي آنان كمتراست.