آسيب شناسي مساله وحدت حوزه و دانشگاه در بومي سازي علوم انساني در كشور

Pathology of the Issue of Unity of the Seminary and University in the Localization of the Humanity Sciences in the Country

ديرزماني است كه به موازات پيروزي انقلاب اسلامي ايران مساله اي كليدي با عنوان وحدت حوزه و دانشگاه براي پيشبرد فرهنگ متعالي اسلامي مجال بحث يافت كه مي توانست علاوه بر بومي سازي علوم انساني در كشور، مسبب اجماع و همنشيني هر چه بيشتر عالمان ديني و نخبگان دانشگاهي شود. با اين حال اين ايده چندان در طي دهه هاي اخير نتوانسته به مرحله اجرايي برسد و با مشكلات زيادي تا به اكنون روبرو بوده است. بر اين اساس اين پژوهش درصدد واكاوي چالش-هاي اصلي وحدت حوزه و دانشگاه در راستاي بومي سازي علوم انساني در كشور و ارائه برخي راهكارها است. بر اين اساس يافته هاي اين جستار نشانگر آن است كه چالش هايي چون عدم توجه كافي محيط هاي دانشگاهي و حوزوي به جايگاه علم بومي، سيطره روش هاي پوزيتويستي بر دانشگاه ها، عدم وجود و يا تربيت نخبگان مورد اجماع در محيط حوزه و دانشگاه(نظير شهيد مطهري يا علامه طباطبايي)، فقدان تدوين آثار مشترك حوزه و دانشگاه در حوزه علوم انساني و عدم پاسخگويي به موقع و مناسب به شبهات حوزه دين باعث شده وحدت حوزه و دانشگاه در تدوين علوم انساني بومي در حيطه نظري و حتي آرماني باقي مانده و به مرحله عملياتي نرسد. در چنين شرايطي بهره گيري اصولي از رسانه ها، طرح مباحث نوين علمي و اجتماعي توسط نخبگان علمي و حوزوي و برگزاري كرسي هاي آزادانديشي مي تواند رهگشاي بومي سازي علوم انساني از رهگذر پيوند حوزه و دانشگاه گردد.