خصوصيات يك روش مناسب براي طراحي محدوده نهايي در معادن روباز

به علت اهميت محدوده بهينه نهايي روش­هاي مختلفي براي طراحي آن ارائه شده است كه هر كدام داراي مزايا و معايبي هستند. به علت حجم سرمايه­گذاري بالا در استخراج روباز لازم است كه روش مورد استفاده داراي ويژگي­هايي نظير پرهيز از پيچيدگي­هاي پرابهام، قابليت تجاري سازي و در نظر گرفتن تغييرات پارامترهاي اقتصادي در طول عمر استخراج معدن باشد. بهينه سازي ارزش خالص فعلي (NPV) به جاي سود تنزيل نشده نيز يكي از مهم­ترين ويژگي­هايي است كه سال­ها با توجه به استدلال ويتل لاينحل باقي مانده بود. در سال­هاي اخير روش­هايي ارائه شده است كه برخلاف استدلال ويتل توانسته­اند محدوده را با حداكثرسازي NPV به دست بياورند كه داراي معايبي از جمله عدم تجاري­سازي، پيچيدگي و در نظر نگرفتن عدم قطعيت اقتصادي هستند. يكي از دلائل ضرورت حداكثرسازي NPV به جاي سود تنزيل نشده، وجود تفاوت ميان محدوده داراي بيشترين سود و بيشترين NPV است. ناديده گرفتن اين تفاوت ممكن است باعث اضافه­برداشت و يا برداشت كمتر نسبت به محدوده داراي بيشترين NPV شود. در اين مقاله با استفاده از يك مدل فرضي دو بعدي امكان وقوع اين تفاوت در نرخ بهره­هاي مختلف، نشان داده شده است. همچنين ويژگي­هاي مورد نياز براي يك روش مناسب طراحي محدوده بهينه نهايي دسته­بندي شده است