تحليلي از تداوم انقلابي‌گري روحانيت در جمهوري اسلامي ايران در بستر جامعه‌شناسي سياسي

ازآنجاكه روحانيت در حوزه علميه ايران نسبت به نظام سياسيِ پهلوي به‏طوركلي سه رويكرد اصلاح گري، انقلابي گري و محافظه گري/ سنتي داشته است، همچنين ازآنجا كه انقلاب اسلامي، روحانيت را به صورت بارزي به دو طيفِ روحانيت انقلابي و روحانيت غيرانقلابي تقسيم كرده است، هدف نوشته حاضر شناساندن نقاط قوت و ضعف رويكرد انقلابي از ميان رويكردهاي سه‌گانه روحانيت نسبت به تغييراتِ سياسي و اجتماعي در دوران جمهوري اسلامي ايران مي-باشد. براي دستيابي به چنين هدفي سؤال اصلي تحقيق را اين گونه طراحي كرده ايم كه عكس‏العمل هاي روحانيان انقلابي نسبت به تغييرات سياسي و اجتماعي چگونه بوده و رويكرد انقلابي در مدت 38 سال استقرار جمهوري اسلامي ايران چه جايگاهي را در تجديد بناي محيط اجتماعي و انساني جديد به خود اختصاص داده است؟ مدعاي نويسنده اين است كه رويكرد انقلابي نتوانسته است به تمامي اهداف و آرمان هاي اجتماعي و سياسيِ خود دست يابد؛ چون از سويي نه قادر بوده از سايه رويكرد سنتي رهايي يابد و نه از رويكرد اصلاحي به خوبي بهره مند شود. نويسنده تلاش كرده با روش انتقادي و با رويكرد جامعه‏شناسي سياسي به مسئله انقلابي گري حوزويان و مسائل مرتبط با آن به عنوان پديده اي اجتماعي بپردازد. دستاورد و نتايج اين مقاله آن است كه مي‌توان از آن براي پژوهش‌هاي بنيادي و كاربردي مرتبط با روحانيت بهره برد.