ارتباط سطوح استراحتي اپلين و اديپونكتين با مقاومت انسوليني پس از تمرين تركيبي در زنان داراي اضافه وزن

هدف اصلي اين تحقيق بررسي ارتباط سطوح استراحتي اپلين و اديپونكتين با مقاومت انسوليني پس از تمرين تركيبي در زنان داراي اضافه وزن بود. بالاتر از 25 و غير ورزشكار، به صورت تصادفي انتخاب شدند و به دو گروه BMI روش شناسي: 40 دانشجو با تجربي و كنترل تقسيم گرديدند. پروتكل تمريني گروه تجربي به مدت 12 هفته شامل هفت جلسه فعاليت در هفته بود كه چهار جلسه را تمرينات استقامتي شامل تمرينات تناوبي دويدن ملايم- پياده روي تند، دوجلسه را تمرينات مقاومتي به روش دايره اي و يك جلسه را تمرينات هندبال به خود اختصاص ميداد. نمونه گيري خون از دو گروه پس از 12 ساعت ناشتايي و در دو نوبت شامل قبل از شروع برنامه تمريني و 72 ساعت پس از پايان برنامه تمريني انجام پذيرفت. مقادير اپلين، اديپونكتين و انسولين پلاسما توسط روش الايزا اندازهگيري شد. نتايج:بر اساس نتايج به دست آمده، كاهش معناداري در مقادير اپلين( 0.035 =p) شاخص مقاومت انسوليني (p=0.014) و توده چربي (p 0.001) و افزايش معناداري در مقدار اديپونكتين p=0.022 ) گروه تجربي پس از دوره تمريني ملاحظه شد. همچنين، نتايج نشان داد كه بين اپلين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي مثبت و زيادي وجود دارد( r=0.89 و p=0.01) و بين اديپونكتين و شاخص مقاومت انسوليني همبستگي، منفي و در حد متوسط است( r= -0.65 و p=0.03). بر اساس يافته هاي اين مطالعه، اپلين و شاخص مقاومت انسوليني در پاسخ به 12 هفته تمرين تركيبي، ارتباط مستقيم و اديپونكتين و شاخص مقاومت انسوليني ارتباط معكوسي با يكديگر داشتند.