پاسخ فاكتورهاي انعقادي به پروتكلهاي مختلف فعاليت تناوبي در مردان جوان غيرفعال داراي اضافه وزن

هدف تحقيق حاضر بررسي پاسخ فاكتورهاي انعقادي به پروتكل هاي مختلف فعاليت تناوبي در مردان داراي اضافه وزن بود. مواد و روشها: آزمودني ها شامل 10مرد با دامنۀ سني 30-20 سال و ميانگين شاخص توده بدني 1.43±26.5 بودند. جلسه اول با هدف اندازه گيري حداكثر توان انجام گرديد، جلسه دوم تمرين تناوبي با شدت 110% حداكثر توان، 6 تكرار 30 ثانيه اي با استراحت هاي فعال 3.5 دقيقه اي و جلسه سوم فعاليت تناوبي را با شدت 85 %حداكثر توان به صورت 6 تكرار 2 دقيقه اي با استراحت هاي فعال 2 دقيقه اي اجرا شد. قبل و بلا فاصله بعد از هر پروتكل خون گيري به عمل آمد. يافتهها: نتايج تحقيق نشان داد يك جلسه فعاليت تناوبي باشد تباالصرف نظر از نوع پروتكل تاثير معني داري بر مقاديرPT نداشت ( P 0.05،) اما بين پاسخ PT به دو پروتكل تفاوت معني داري را نشان داد ( P 0.05).يك جلسه فعاليت تناوبي باشدتباالتاثير معني داري در متغيرهايPTT و فيبرينوژن نداشت( P 0.05). بررسي تفاوت پاسخ اين متغيرها به دو پروتكل نيز تفاوت معني داري را نشان نداد ( P 0.05). نتيجه گيري: بين دو پروتكل حاضر كمترين تفاوت در تاثير بر فاكتورهاي انعقادي وجود دارد، هر چند در كل شدت باالي فعاليت, باعث افزايش نسبي فاكتورهاي انعقادي و كاهش زمان انعقاد مي شود. احتماال اين پروتكل ها با تغييرات اندك در فيبرينوژن به عنوان يكي از پروتئين هاي التهابي مرحله حاد، شيوه تمريني مفيدي بر اي ا فراد غير فعال مي باشد.