مباني حقوق شهروندي در پرتو قانون اساسي ايران

حقوق شهروندى از طبيعى‌ترين حقوق انسان مى‌باشد كه خداوند همزاد با او آفريده است. حقوق شهروندى مجموعه‌اى از ارزش‌ها و قوانينى است كه در هر جامعه بسته به نوع نگرش آن جامعه بر انسان و حيثيت او و براساس موقعيت زمانى و مكانى، براى حفظ شأن و كرامت انسان‌ها ضرورى به‌نظر مى‌رسد. دول حاكم بر جوامع بشرى موظف به حفظ و صيانت اين حقوق آزادى،حق حيات،حق آزادى بيان،آزادى عقيده و منع تفتيش عقايد و...مى‌باشد. امروزه موضوع حقوق شهروندي و نهادينه كردن آن يكي از موضوع‌هاي مورد توجه همگان است و طرح و بررسي مباني آن در قانون اساسي واجد اهميت است. نخست از جهت كرامت انساني سپس مهم ترين محور حفاظت و پاسداري از حقوق شهروندي، كه تحقق عدالت كيفري است و نهايتا نظارت شهروندان بر حكومت بحث گرديد. حقوق شهروندي‌ در‌ ايران مبتني بر مباني تحليلي خاص مي باشد كه در جاي خود قابل تحليل مي باشد؛ مباني كه پايه هاي فكري و عقيدي و ايدئولوژيك حقوق شهروندي را در ايـران‌ مشخص‌ مي سازد. در اين خصوص‌ ذكر‌ اين‌ نكته خالي از لطف نمي باشد كه حقوق شهروندي همچون ساير مفاهيم حقوقي و سياسي داراي مباني فكري مي باشد كه به‌ اين‌ جهت‌ مـفهوم حـقوق شـهروندي بوجود آمده است؛ مباني كـه‌ بـدون‌ تـحليل آن ها نمي توانيم درك عميق و درستي از حقوق شهروندي داشته باشيم.