مقايسه اثر دو نوع پروتكل تمريني هوازي و بي هوازي (12 هفته) بر سطوح سرمي آپلين و كمرين روي موش هاي نر بالغ

بافت چربي به عنوان يك منبع ذخاير عظيم چربي در بدن مي باشد همچنين اهميت زيادي در هموستازانرژي داردهدف از اين تحقيق مقايسه اثر دو نوع پروتكل تمريني هوازي و بي هوازي (12 هفته) بر سطوح سرمي آپلين و كمرين روي موش هاي نر بالغ مي باشد.دراين مطالعه30 سر موش صحرايي نژاد ويستار از نمونه­ هاي در دسترس آزمايشگاه علوم پزشكي دانشگاه شهيد باهنر كرمان انتخاب شدند، كه 10 سر موش در گروه كنترل و 20 سر موش در گروه هاي تمريني هوازي و بي هوازي قرار گرفتند. آزمودني­هاي گروه­هاي تمريني با دو شدت تمريني كم و زياد مطابق با برنامه تمريني، فعاليت دويدن روي نوارگردان را به مدت 12 هفته و 5 جلسه در هفته اجرا كردند. اين تمرين به صورت پيشرونده و با رعايت اصل اضافه بار انجام شد.داده هاي حاصل ازتحقيق با استفاده از آزمون اسميرنوف _ كلموگروف وآزمون ، t وابسته، آناليز واريانس يك‌طرفه و آزمون تعقيبي LSD در سطح معنا‌داري 0.05 αمورد تجزيه و تحليل قرار گرفتند. يافته هاي تحقيق حاكي از آن است كه هر دو شدت تمريني كم و زياد باعث افزايش سطوح سرمي پروتئين آپلين مي­شود ولي از نظر آماري بين گروه هاي تمريني در سطوح آپلين تفاوت معناداري وجود ندارد. در فعاليت هاي هوازي و بي هوازي سطوح كمرين دچار تغيير معناداري نشد. نتايج تحقيق حاضر نشان داد براي ايجاد تغييرات معنادار در سطوح هورمون آپلين، بايد به مدت زمان برنامه تمريني و شدت تمرين در طول يك تحقيق توجه كرد.