مقايسه سه روش تمريني روي برخي متغيرهاي فيزيولوژيكي بازيكنان فوتسال پسر 14 تا 17 ساله شهرقرچك

هدف از انجام اين تحقيق، مقايسه سه روش تمريني پلايومتريك، با وزنه و تركيبي روي برخي متغيرهاي فيزيولوژيكي بازيكنان فوتسال 14تا 17ساله بود . روش تحقيق از نوع نيمه تجربي بوده است و جامعه آماري را بازيكنان فوتسال شهرستان قرچك تشكيل دادند كه حداقل 4 سال سابقه فعاليت ورزشي در رشته فوتسال را داشتند. نمونه هاي تحقيق به تعداد 48 نفر از طريق آزمون و بررسي سطح تندرستي آن ها به شكل غيرتصادفي انتخاب و در چهار گروه كنترل، تمرينات پاليومتريك، تمرينات با وزنه و تمرينات تركيبي قرار گرفتند . آزمون هاي پرش عمودي سارجنت، توان بي هوازي، بود كه قبل و پس از اجراي تمرينات 8 هفته اي مختلف روي آزمودني ها انجام گرديد .براي استخراج نتايج و ترسيم نمودارها ابتدا از آمار توصيفي استفاده گرديد، سپس براي آزمون فرضيه ها و تحليل آماري از آمار استنباطي و آزمون هاي تحليل واريانس و تعقيبي توكي استفاده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار آماريSPSS نسخه 5/11 مورد تحليل قرار گرفت .گروه هاي تمريني با توجه به پروتكل هاي آماده شده، به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه و بين50 تا 60 دقيقه در هر جلسه تمرينات خاص گروه خود را انجام دادند . يافته هاي تحقيق نشان داد كه بين ميزان تغييرات در مقادير پيش آزمون و پس آزمون متغير هاي پرش عمودي، توان بي هوازي، بين گروه هاي تمريني تفاوت هاي معنا داري وجود دارد . در پرش عمودي بين گروه كنترل و سه گروه تمريني ديگر، همچنين بين گروه تمرينات با وزنه و گروه تمرينات تركيبي نيز تفاوت معناداري مشاهده گرديد . در متغير توان بي هوازي نيز بين گروه كنترل و سه گروه تمريني ديگر تفاوت معناداري مشاهده شد، اما بين گروه هاي تمريني تفاوت معنا داري مشاهده نشد . نتيجه گيري بطوركلي نتايج تحقيق حاكي از آن است كه هر سه روش تمريني باعث بهبود در متغير هاي مورد اندازه گيري گرديده و نسبت به تمرينات عادي فوتسال، اين تمرينات موثرتر بوده اند. اما در تحليل هاي انجام شده مشخص گرديد كه شيوه تمريني سوم يا تمرينات تركيبي، شامل تمرينات پاليومتريك و تمرينات با وزنه در افزايشذسريع و بيشتر متغير هاي پرش عمودي، توان انفجاري بازيكنان جوان فوتسال موثرتر و برتري داشته است .