حق دسترسي به اطلاعات آزاد ازحقوق شهروندي

آزادي اطلاعات يا حق دسترسي به اطلاعات موجود در نهادها و مؤسسه هاي عمومي از مفاهيم نسبتا جديد و نوظهور در ادبيات حقوقي است. اما مبناي اين حق همان مادة 19علاميه جهاني حقوق بشراست. مادة 19 اعلاميه جهاني حقوق بشر مقرر مي دارد: « هر كس حق آزادي عقيده و بيان دارد و حق مزبور شامل آن است كه از داشتن عقيده خود بيم و اضطرابي نداشته باشد و در كسب اطلاعات و افكار و در أخذ و انتشار آن به تمام وسايل ممكن و بدون ملاحظات مرزي آزاد باشد »اين حق، پيش از آنكه به عنوان زيربنايي در دموكراسي خوانده شود، يكي از حقوق بنيادين بشري است كه ذيل حق بنيادين آزادي بيان قرار دارد و يكي از وجوه آن محسوب مي شود. حق مذكور، نخستين بار در سال 1766 ، در قانون مطبوعات سوئد و براي روزنامه نگاران به رسميت شناخته شد. (انصاري، 1387، ص13) با وجود اين، بيشتر قوانين اين حوزه در دو دهة اخير تدوين شده اند. عوامل مختلفي در اقبال عمومي به حق آزادي اطلاعات دخالت داشته اند. دولت با اجراي اختيارات نهادهاي دولتي و با استفاده از همه منابع قابل دسترسي، حقوق و آزادي هاي شهروند را تضمين مي كند. «حق دسترسي به اطلاعات» هفتمين بند از منشور حقوق شهروندي است كه پس از «حق حيات، سلامت و كيفيت زندگي»،«حق كرامت و برابري انساني»،«حق آزادي و امنيت شهروندي» «حق مشاركت در تعيين سرنوشت»، «حق اداره شايسته و حسن تدبير» و «حق آزادي انديشه و بيان» آمده است.