تأثير تمرينات تركيبي (قدرتي وتعادلي)، بر ترس از افتادن در مردان مبتلا به پاركينسون

بيماري پاركينسون يكي از شايع‌ترين بيماري‌هاي اختلال در سيستم اعصاب مركزي و يكي از علل شايع ناتواني در سالمندان است كه باعث كندي حركات، لرزش، بي ثباتي وضعيت قامت، كاهش تعادل و ترس از افتادن مي‌شود. تمرين درماني يكي از روش‌هاي كمك به بهبود اين بيماران است، لذا هدف از اين پژوهش بررسي تأثير تمرينات تركيبي (قدرتي وتعادلي)، بر ترس از افتادن در مردان مبتلا به پاركينسون بود.تعداد 14 مرد مبتلا به بيماري پاركينسون به صورت هدفمند و داوطلبانه انتخاب و در اين پژوهش شركت كردند. بيماران علاوه بر درمان‌هاي دارويي به مدت 8 هفته و هر هفته به مدت 3 جلسه و هر جلسه به مدت 60 دقيقه در تمرينات تركيبي (قدرتي و تعادلي) شركت كردند. در ابتدا و انتهاي تحقيق ترس از افتادن به وسيله پرسشنامه مقياس كار آمدي افتادن فرم بين المللي(FES-I) ارزيابي شد. به منظور تجزيه و تحليل داده ها از آزمون آماري ويلكاكسون استفاده شد (0.05 P). تفاوت معني‌داري در مجموع امتيازات پرسشنامه ترس از افتادن در مقايسه پيش آزمون (5.4 ±46.7) و پس آزمون (5.1±24.6) مشاهده شد (0.01 P و 3.29- =Z و 9/=r). به طوري كه ميزان ترس از افتادن در بيماران مبتلا به پاركينسون 34 درصد كاهش يافت. از يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان نتيجه‌گيري كرد كه تمرينات تركيبي (قدرتي و تعادلي) در ترس از افتادن بيماران مبتلا به پاركينسون مؤثر بوده و مكمل درمان مناسبي براي اين گروه از بيماران مي‌باشد، لذا به عنوان يك مداليته مي‌تواند در برنامه درماني اين دسته از بيماران گنجانده شود.