اثر حاد تمرين استقامتي وامانده ساز با دوزهاي متفاوت كافئين بر كورتيزول زنان غيرفعال داراي اضافه وزن

اين تحقيق به بررسي تأثير تمرينات استقامتي وامانده ساز با دوزهاي متفاوت كافئين بر روي كورتيزول در بين 12 نفر از زنان غيرفعال داراي اضافه وزن پرداخت. تمرين هاي وامانده ساز زمينه بروز اختلال كارايي اجزاي سيستم ايمني بدن را فراهم مي كنند. روش مورد استفاده در اين تحقيق از نوع مطالعات نيمه تجربي است كه به جمع آوري اطلاعات مربوط به آزمودني هاي تحقيق مي پردازد. مقادير مختلف كافئين در 4 مرحله مورد آزمايش قرار گرفت، در مرحله اول بدون كافئين و در مراحل بعدي با كافئين3و6و9 (mg/kg) و به تأثير تغييرات كورتيزول بر روي آزمودني ها پرداخته شد. به منظور سنجش متغيرهايي چون حداكثر اكسيژن مصرفي از نوار گردان و تست بروس استفاده شد. براي تعيين صحت آزمون فرضيه هاي آماري دو آزمون t مستقل و t در نمونه هاي جفت شده مورد سنجش قرار گرفتند. يافته هاي تحقيق نشان داد كه مصرف مقادير مختلف كافئين بعد از فعاليت هاي استقامتي وامانده ساز بر روي ميزان غلظت كورتيزول تأثير معناداري داشته است (P 0.05)، همچنين تغييرات ميزان كورتيزول در گروه هاي مختلف متفاوت است به گونه اي كه ميزان غلظت كورتيزول در گروهي با ميزان mg/kg) 9) كافئين بيشتر بوده است. نتيجه اي كه از اين تحقيق برمي آيد، اين است كه افزايش ميزان مصرف كافئين به دنبال تمرينات استقامتي وامانده ساز بر افزايش ميزان كورتيزول موثر بوده است. همچنين با افزايش مصرف كافئين،‌ ميزان Vo2max نيز افزايش يافته است.