سطح‌بندي مناطق شهري تهران براساس توزيع خدمات ورزشي به منظور دستيابي به الگوي پايدار شهري

هدف پژوهش حاضر سطح‌بندي مناطق شهري تهران براساس توزيع خدمات ورزشي به منظور دستيابي به الگوي پايدار شهري است. اين پژوهش از نوع تحقيقات تحليلي- كاربردي است. جامعه آماري شامل مناطق 22 گانه شهر تهران در سال 1394 مي‌باشد كه با استفاده از 8 كاربري خدماتي ورزشي شامل استاديوم ها، سالن هاي ورزشي سرپوشيده، استخر ها، درياچه ها، زمين هاي ورزشي روباز، شبكه ارتباطي و تاسيسات شهري و ميزان ارزش افزوده زمين مورد بررسي قرار گرفته است. تكنيك گردآوري آمار و اطلاعات، با استفاده از روش‌هاي كتابخانه‌اي و استفاده از جداول آمارنامه‌ها و طرح تفضيلي شهر تهران مي‌باشد. سپس به طبقه‌بندي و تجزيه و تحليل اطلاعات مذكور با استفاده از مدل فازي، ANP و VIKOR پرداخته شده كه براي انجام اين عمليات از نرم‌افزارهاي ARC GIS، 20SPSS و EXCEL استفاده شده است. نتايج نشان داد كه تمركز مراكز خدمات‌رساني ورزشي در يك مكان، فضاي شهري را متراكم، نامطلوب و ناسازگار با توسعه پايدار مي سازد. 18.2 درصد از مناطق شهري تهران از لحاظ دسترسي به خدمات شهري ورزشي داراي كيفيت مطلوبي مي‌باشند، 34 درصد مناطق داراي دسترسي نسبتاً متعادلي مي‌باشند و 10 منطقه از 22 منطقه شهري تهران يعني 47.8درصد كل نواحي داراي كيفيت نسبتاً نامطلوبي از لحاظ دسترسي به خدمات شهري ورزشي مي‌باشند كه نشان‌دهنده تفاوت معناداري در سطح مناطق مي‌باشد. بنابراين با برنامه‌ريزي صحيح و اجراي به موقع طرح توسعه شهري ورزشي مي‌توان به توسعه پايدار شهري كلانشهر تهران دست يافت.