محدوديت هاي وارد بر حق شهروندي آزادي اطلاعات در فضاي مجازي

نظام حقوقي دسترسي آزاد به اطلاعات يكي از عناصر پايه‌اي حكومت‌هاي دموكراتيك و ضروري‌ترين ابزار در جهت تضمين آزادي‌هاي اساسي از جمله حق آزادي بيان و حق تعيين سرنوشت است.لازمه پاسخگويي، نظارت بر دولت، كنترل عملكرد نمايندگي اعطا شده به دولت‌ها، شفافيت و مبارزه با فساد، دسترسي آزاد به اطلاعات و اسناد نگهداري شده نزد دولت و نهادهاي عمومي است. نظام‌هاي حقوقي دنيا به اشكال گوناگون از طريق قانون اساسي، اعلاميه‌ها و اسناد بين‌المللي، قوانين داخلي و حمايت‌ها و تضمين‌هاي قضايي سال‌هاست كه اين حق را به رسميت شناخته‌اند. با اين حال،حق ها داراي قلمرو بوده و با محدوديت ها يا استثنائاتي همراه است. اسناد بين‌المللي چون اعلاميه جهاني حقوق بشر و ميثاق حقوق مدني سياسي و اسناد منطقه‌اي نظير كنوانسيون اروپايي و آمريكايي حقوق بشر با تاكيد و تضمين اين حق، محدوديت ها و استثائاتي چون حمايت از امنيت ملي،حمايت از حريم خصوصي،حمايت از سلامت عمومي و بهداشت عمومي وحمايت از منافع اقتصادي را براي حق دسترسي آزاد به اطلاعات و فضاي مجازي پذيرفته اند كه هدف اين مقاله، پرداختن به اين موارد است.