تأثير مداخله الگوي در حال يادگيري و خودالگودهي بر عملكرد شناي كرال سينه

هدف پژوهش حاضر تعيين تأثير الگوي در حال يادگيري و خودالگودهي (خودمرورگري مثبت) بر عملكرد شناي كرال سينه در آزمون­هاي يادداري و انتقال بود. به اين منظور، 24 كودك پسر با رده سني 8-12 سال كه عضو مدرسه شنا و واترپلو استان خراسان رضوي بودند، انتخاب شدند. آزمودني­ها داوطلبانه در پژوهش شركت نمودند، سپس با توجه به نتايج پيش آزمون به­ روش بلوك بندي تصادفي در يكي از گروه­هاي كنترل، الگوي در حال يادگيري و خودالگودهي قرار گرفتند. تمرين شامل 6 جسله و به مدت2 هفته برگزار شد. پيش آزمون و آزمون يادداري در استخر 16 متري و آزمون انتقال در استخر 33 متر انجام شد. گروه خودمرورگري مثبت، فيلم بهترين عملكرد خود را در طول تمرين با فواصل منظم مي­ديدند، گروه الگوي در حال يادگيري نيز بهترين فيلم يكي از همسالان خود را مشاهده مي كردند، اما گروه كنترل فقط به تمرين بدني مي ­پرداختند. نتايج تحليل واريانس با اندازه گيري­هاي تكراري نشان داد كه بين گروه ­ها تفاوت معني داري يافت نشد (p=.248). با توجه به نتايج بدست آمده، تمرين بدني در اين گروه سني، بيشتر از هر مداخله­اي بر بهبود عملكرد مهارت شناي كرال سينه تأثير داشت.