درآمدي بر مفهوم حقوق شهروندي در آموزه هاي ديني

ارزش و كرامت ذاتي انسانها ، هديه الهي بر جامعه بشري است. اين كرامت و نگرش الهي گونه بر انسانيت محدود و محصور بر زمان و مكان نبوده و همه اعصار و ازمنه را در بر مي گيرد . اين موهبت مربوط به جنسيت، دين، مذهب، قوم، مليت، نژاد و فرهنگ خاصي نيست. آثار و تبلور ارج نهادن به اين كرامت در سخن و سيرۀ پيامبر عظيم الشان و معصومين، فراوان ديده مي شود . انسان ، اين شاهكار خلقت ، بنا به نيازهاي اجتماعي ، موجودي مدني الطبع بوده و ناگذير زندگي اجتماعي را بر زندگي فردي ترجيح مي دهد . از اين رو براي بهتر زيستن نيازمند بهره گيري از قوانين بوده و نيز حقوق متقابلي براي او در نظر گرفته شده است . حقوق شهروندي از جمله مفاهيم نو پديدي است كه به طور ويژه‌اي به برابري و عدالت توجه دارد و در نظريات اجتماعي، سياسي و حقوقي جايگاه ويژه‌اي پيدا كرده است . حقوق شهروندي را مي‌توان به مجموعه قواعد سياسي و اجتماعي حاكم بر روابط اشخاص در جوامع بشري ، نظير حق حيات ، حق كرامت ، حق آزادي و امنيت و ... تعريف نمود . در اين مقاله برآنيم كه ضمن تبيين مصاديق و ابعاد حقوق شهروندي ، اين مفاهيم را از منظر دين مبين اسلام بررسي نموده بر اين عقيده ايم كه حقوق شهروندي جايگاهي شگرف و عميق در آموزه هاي ديني دارد.