نقش از خودبيگانگي تحصيلي در پيش بيني گرايش نوجوانان به رفتارهاي پرخطر

يكي از انواع مشكلات رفتاري كه نوجوانان را تهديد مي¬كند، گرايش به رفتارهاي پرخطراست. پژوهش حاضر با هدف تعيين نقش از خودبيگانگي تحصيلي در پيش¬بيني گرايش نوجوانان به رفتارهاي پرخطر انجام گرفت. پژوهش حاضر به روش همبستگي انجام شد. جامعه آماري پژوهش حاضر را كليه دانش¬آموزان پسر و دختر دوره¬ي دوم متوسطه مدارس دولتي شهرستان پارس آباد كه در سال تحصيلي 96-1395 مشغول به تحصيل بودند تشكيل مي¬دادند. از اين جامعه نمونه¬اي به حجم 120 نفر انتخاب شدند و به پرسشنامه¬هاي رفتارهاي خطرپذيري محمدي زاده و همكاران (1387) و ازخودبيگانگي تحصيلي ديلون و همكاران (1976) پاسخ دادند. داده¬ها نيز توسط شاخص¬هاي ضريب همبستگي پيرسون، رگرسيون چندگانه تحليل شدند. نتايج ضرايب همبستگي نشان داد كه رفتارپرخطر با از خودبيگانگي و مؤلفه¬هاي آن ارتباط مثبت و معنادار دارد. نتايج تحليل رگرسيون نيز نشان داد31 درصد از كل واريانس رفتارهاي پرخطر به وسيله ازخودبيگانگي تحصيلي تبيين مي¬شود. نتايج اين پژوهش نشان مي¬دهد كه از خودبيگانگي تحصيلي توانايي پيش¬بيني گرايش نوجوانان به رفتارهاي پرخطر را به صورت معني داري ¬دارد.