اثر بخشي نقاشي درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني

هدف از پژوهش حاضر، بررسي اثر بخشي نقاشي درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني بود. روش پژوهش از نوع آزمايشي، با طرح پيش آزمون و پس آزمون همراه با گروه كنترل است. جامعه آماري شامل كليه كودكان كار و خياباني تحت پوشش اداره بهزيستي استان كرمانشاه بودند. نمونه آماري شامل 30 نفر از كودكان كار و خيابان بودند كه به روش نمونه گيري در دسترس انتخاب و در مرحله بعد به صورت گمارش تصادفي در دو گروه نقاشي درماني، و گروه كنترل گمارده شدند. ابزار گرد آوري داده‎ها شامل پرسشنامه تاب‎آوري كانر و ديويدسون و تكانشگري بارات بود. براي تجزيه و تحليل داده‎ها از نسخه 23spss استفاده شد. نتايج پژوهش نشان داد كه نقاشي درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني مؤثر است. نتيجه گيري: با توجه به نتايج اين پژوهش كه نشان داد نقاشي درماني بر افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري كودكان كار و خياباني مؤثر بوده، مي‎توان از اين روش مداخله، در افزايش تاب‎آوري و كاهش تكانشوري در كودكان استفاده كرد.