پيش بيني سازگاري زناشويي بر اساس نگرش به صميميت در زوجين

پژوهش حاضر با هدف تعيين رابطه سازگاري زناشويي بر اساس نگرش به صميمت انجام شد. جامعه آماري شامل همه زوجين ساكن شهر اردبيل در سال 1395 بود كه از بين اين افراد 150 نفر به روش نمونه¬گيري در دسترس انتخاب شدند. براي جمع¬آوري داده¬ها از پرسشنامه سازگاري اسپاينر و نگرش به صميميت استفاده شد. داده¬ها با استفاده از ضريب همبستگي پيرسون و رگرسيون تحليل شدند. نتايج نشان داد كه بين سازگاري زناشويي و نگرش به صميميت (تمايل به صميميت، گريز از صميميت) رابطه معناداري وجود دارد. همچنين نگرش به صميميت پيش¬بيني كننده سازگاري زناشويي است. بنابراين پيشنهاد مي¬شود با تقويت صميميت در بين زوجين، سازگاري زناشويي زوجين را افزايش داد.