فضايل و رذايل اخلاقي در مثنوي

مولوي يكي از تواناترين و يكي از پركارترين شاعران در بيان امور و مسائل اخلاقي به صورت حكايات و داستان‎هاي عرفاني و نكات اخلاقي است. مباحث اخلاقي در آثار مولانا بخصوص مثنوي به فراواني يافت مي شود و از ويژگي‎هاي اين مباحث، پويايي و نشاط انگيزي آنهاست، بطوري كه كمتر آموزه‎اي در آن مي‎توان يافت كه خميرمايه اصلي و اساسي آن، آميزه هايي از قرآن كريم و سنت پيامبر اكرم(ص) و سيرت بزرگواران ديني و مذهبي نباشد و خواننده را به تعمق و تأمل واندارد و به وا سطه همين خصايص است كه آثارمولانا، بخصوص مثنوي دردل و جان انسان‎هاي شيفته و دل آگاه و دردآشنا، جايگاه ويژه‎اي دارد و از محبوبيت كاملا متمايز برخوردار است. اين جستار كه به روش تحليلي– توصيفي انجام گرفته برآن است كه برگزيده ترين مباحث اخلاقي درمثنوي مولوي كه ناشي از تاثيرافكار و وسعت و عمق نفوذ معنوي اوست و برگرفته از آيات قرآن و احاديث نبوي و روايت هاي ائمه معصومين و عارفان بلند مرتبه است مشخص نمايد. و در نظر دارد ابياتي را كه شامل مضمون هاي اخلاقي و ديني است با توجه به معيارهاي اخلاق اسلامي و با استناد به آيات قرآن و احاديث استخراج كند. و مبناي كار بر اساس آيات قرآن، احاديث، سخن بزرگان دين و شخصيت‎هاي ديني است و سعي شده تاجايي كه ممكن است هيچ بيتي را كه مضمون ديني و اخلاقي دارد ناديده گرفته نشود.