موسيقي بيروني رباعيات مولانا

رباعيات مولانا، علاوه بر آن كه در انتقال شور و جذبه هاي معنوي سراينده در كوتاه ترين قالب شعري، به لحاظ محتوايي از اهميّت شاياني برخوردار است و تحليل هاي علمي را مي-طلبد، به لحاظ جنبه هاي هنري و شاخصه هاي زيبايي شناختي نيز داراي ويژگي هاي فراوان است. يكي از اين جنبه هاي هنري، نگرش موسيقايي به اين رباعيات است كه نگارندگان اين مقاله تاكنون به چند زاويه ي آن از جمله موسيقي كناري و موسيقي دروني پرداخته اند و مقاله ي حاضر در تكميل پژوهش هاي قبلي با نگاهي همه جانبه و با نگرشي تحليلي و زيبايي شناختي تنها به موسيقي بيروني (وزن شعري) رباعيات مولانا نظر كرده است و با بهره گيري از نمونه هاي شاخص كوشيده است تا ويژگي هاي ساختاري و هنري موسيقي بيروني اين رباعيات را بهتر و بيشتر براي خوانندگان نمايان سازد. حاصل اين پژوهش روشن مي سازد كه مولانا در انتخاب وزن و آهنگ مناسب براي رباعي هاي خود بسيار موفّق عمل كرده است. بيشتر اوزان و بحوري كه مولانا در رباعي هاي خود به كار گرفته پرطنين و طربناك و متناسب با مضمون و محتواي شعر اوست و در اين زمينه از اوزان سنگين و فخيم كم تر استفاده كرده است.