نظريۀ اسماء و صفات الهي در مثنوي معنوي

يكي از مهمترين مباحث نزد عرفا، بحث اسماء و صفات الهي است. شناخت ذات باري تعالي ممكن نيست؛ اما به واسطۀ همين اسماي الهي مي‌توان راهي براي شناخت خداوند پيدا نمود و معرفتي حاصل كرد. جهان حاصل تجلّي الهي است كه به خاطر حب ذات به ذات صورت گرفته است. حاصل تجلّي ذاتي الهي، فيض اقدس و ظهور اسماء و صفات و اعيان است. پيدايش عالم به دليل طلب و تقاضاي اعيان و طلب ظهور اسماي الهي صورت مي‌پذيرد؛ پس از اجتماع اين دو طلب جهان پديدار مي‌شود. صفات خدا زايد بر ذات او نيستند و هر يك از صفاتش عين صفت ديگر اوست و تمايزي بين آنها نيست؛ مگر بر حسب مفهوم. در اين مقاله نظريۀ اسماء و صفات الهي در مثنوي مولوي بررسي، و نظر او در اين رابطه تبيين مي‌شود. به همين خاطر، ابتدا شرحي از اهم مباحث مربوط به اين عنوان ارايه شده است، آنگاه شواهدي از كلام مولانا براي توضيح مطلب، در پي آن آمده است.