نقش «حسد» در سرنوشت فرد و اجتماع از ديدگاه مولانا

بيشك حسد يكي از رذائل و بيماريهاي اخلاقي است كه سلامت جسم و روحي آدمي را به خطر مياندازد و موجب اختلال و آشفتگي در انجام امور فردي و اجتماعي ميگردد. حسود بيش از همه، خود را آزار ميدهد و باعث نابودي و هلاك خود ميشود؛ امّا از آن جايي كه انسان يك موجود اجتماعي است، باعث آزار، نابودي و هلاك افراد ديگر نيز ميشود. حسادت لايههاي پنهان فراواني دارد كه گاه خود حسود نيز از آن غافل است. حسد در قالبهاي مختلف گفتاري، كرداري و ... بروز ميكند. بسياري از انحرافات و جناياتي كه در طول تاريخ، از آدمي سرزده، به واسطه حسادت شكل گرفته است. حسادت ميتواند به صورت فردي، خانوادگي، گروهي، حزبي، قبيلهاي، منطقهاي، فرقهاي، حكومتي و... ظاهر شود. نگارنده معتقد است شناخت دقيق اين رذيله اخلاقي، عوامل، مضرات، خطرات و راه‌هاي درمان آن، مي‌تواند نقش مهمي در تعالي آدمي ايفا كند؛ از اين روي مي‌كوشد از ديدگاه مولانا، اين مسأله را مورد بررسي قرار داده و تا جايي كه امكان دارد، با آيات قرآني، روايات و احاديث مطابقت نمايد.