ارتباط مولانا جلال الدين محمد بلخي و معين الدين پروانه در زمينه هاي عرفاني و سياسي

مولانا جلال الدين محمد بلخي از شاعران و عرفاي قرن هفتم هجري در دوران پرآشوب حملۀ مغول است. حمله اي كه يكي از دلايل حضور او در سرزمين روم بود. وي علاوه بر مريدان بنامي چون شمس تبريزي و حسام الدين چلبي و صلاح الدين زركوب، از ميان دولتمردان نيز ياراني داشت. از جمله معين الدين سليمان بن مهذّب الدين علي ديلمي كه در زمينه هاي عرفاني و اجتماعي و سياسي بسيار تحت تأثير مولانا بود. مولانا نيز احترام ويژه اي براي او قائل بوده و در سطوح فكري و عملي با او تبادل نظر داشته است. در اين تحقيق از روش تحليل متن با تكيه بر اسناد كتابخانه اي استفاده شده است و هدف آن نمودنِ رابطۀ دو تن از مهم ترين شخصيت هاي تاريخي كه يكي پير و ديگري وزير است، در دو ساحت عرفاني و سياسي مي باشد. اهميّت ديگرِ آن نيز در تحول فكري و عمليِ يك كارگزار دولتي يعني معين الدين پروانه است كه اين دگرگونيِ وي نشأت گرفته از ارتباطي هست كه با پير خود يعني مولانا جلال الدين دارد.