بررسي آثار منظوم مولوي بر اساس نظريه بينامتنيت ژرار ژنت

بررسي روابط متون در ميان پژوهشگران و صاحب نظران جايگاه ويژه اي را كسب نموده است كه در اين راستا بسياري از صاحبنظران و نظريه پردازان، نظريه هاي نويني را در اين زمينه ارائه كرده اند. يكي از اين نظريه ها كه در عصر حاضر بيشتر مورد توجه بود، نظريه بينامتنيت است. اين نظريه كه از سوي ساختارگراين مطرح شد پس از دستخوش تحولاتي توسط ژرار ژنت به صورت كاملتري مطرح شد كه در آن بينامتنيت را به سه دسته اصلي(صريح- غير صريح- ضمني) تقسيم نمود. اثر پذيري متون از همديگر باعث شد تا ما آثار منظوم مولانا را مورد بررسي قرار داده و در آن از اين نظريه بهره ببريم. استفاده مولوي از ساير متون گذشته و ارتباطي كه اشعار وي با متون پيش از خود دارد وجود اين سه سطح نظريه بينامتنيت ژرار ژنت را در اشعارش به اثبات مي رساند كه با تحليل و پژوهشي كه در اين راستا انجام شد به اين نتيجه رسيديم كه بهره گيري مولوي از ساير متون در بخش بينامتنيت غير صريح از ساير بخشها بيشتر است و در اين راستا بيشترين تاثير را از سنايي داشته است كه اين پژوهش با استفاده از روش تحليلي- توصيفي به اثبات چنين مواردي اقدام كرده است.