عشق است حيات جاوداني بررسي پنج داستان تمثيلي مثنوي با بن مايه مشترك عشق ،فنا و بقا

مولوي يكي از بزرگترين شعراي عارف ايراني است كه كتاب ارزشمند مثنوي خود را به تعليم آموزه هاي عرفاني و ديني اختصاص داده ، او براي ساده كردن مفاهيم والاي عرفاني و حكمي خود آنها را در قالب داستان ، حكايت و تمثيل بيان كرده واگرچه داستان گويي به شيوه ي تمثيلي از روزگاران كهن و بسيار قبل از او ، در بيان غيرمستقيم تعليم و حوزه ي ادب تعليمي كاربرد داشته ، اما ا ين هنر در مثنوي به كمال رسيده است .مولوي در داستان هاي مثنوي با آميختن دو نوع ادبي يعني غنايي و تعليمي ، همچون سنايي و عطار - شعراي پيشگام عرفان - تاثير و جذابيت كلام را دو چندان كرده است .در اين تحقيق پنج داستان تمثيلي مثنوي با بن مايه ي مشترك عشق ( كه موجب فناي عاشق و تكامل و بقاي او در وجود معشوق مي شود ) با روش تحليلي - توصيفي بررسي شده اند تا نقش هنرمندي مولوي در پردازش يك موضوع مكرر در چند داستان نا مكرر نشان داده شود