بررسي چگونگي به كار رفت مسند اليه به عنوان يكي از مقاصد اصلي علم معاني در مجلس اول هفت خطابه

بررسي ها نشان مي دهد كه تا به حال، تحقيقات زيبايي شناسي انجام گرفته در كتاب هاي فارسي، اغلب در شعر و متون نظم بوده و محققان از پرداختن به اين مهم در كتب منثور فارسي به ويژه در بخش معاني، طفره رفته اند؛ از اين رو ظرايف و نكات بلاغي تعداد زيادي از متون منثور فارسي از هفت خطابه يا مجالس سبعه، آن گونه كه شايد و بايد نشان داده نشده و اگر هم در اين مورد كاري انجام گرفته بيشتر در بيانِ بيان و يا در بدايعِ بديع بوده نه علم معاني و مباحث مربوط به آن. اين وضعيت در شرايطي است كه تحقيقات سبك شناسي و ادبي انجام گرفته نشان مي دهند، اغلب كتب منثور ما به دليل كاربرد هاي بديع و زيباي موارد بلاغي، به طور اعم و موارد مطرح درعلم معاني به طور اخص، به گونه اي به نظم نزديك شده اند كه صفت شعر منثور را زيبنده خود نموده اند. از اين رو اين مطالعه با بررسي يكي از مقاصد علم معاني، يعني؛ احوال مسند اليه در مجلس اول كتاب هفت خطابه، با روش تحليل محتوا، توانست نشان دهدكه چگونه نويسنده با به كارگيري حالات گوناگون مسنداليه به هنر نمايي پرداخته و با آن حالات، معاني و مقاصد ثانوي را منظور نموده است.